Case Studies Paarden

JOLLY

Ras: Paint
Leeftijd: 10 jaar oud
Probleem: Bokhoefje en Pijnlijk lopen

Onderstaande is het verhaal van Jolly, opgeschreven door haar eigenaren:

Onze ervaring met fysiotherapie en natuurlijk bekappen.

Het relaas van een succesvol genezingsproces van onze Jolly, een ex-lespaard.

De ervaringen door de ogen van Lennie en Rob, geschreven door Rob.

Het begon met de aanschaf van Jolly in mei 2005, eindelijk een eigen westernpaard.

Na een aantal weken op Jolly gereden te hebben, begonnen er problemen te komen. Op een bepaald moment verstapt Jolly zich tijdens het rijden in de buitenmanege. De schrik zat er goed in want ze strompelde van de pijn. Overtuigd dat we in een te natte manege gereden hadden, besloten we haar rust te geven. We hebben een aantal weken met haar gewandeld op de harde ondergrond. Dit zou het beste zijn om haar spieren te sterken. Nu weten we dat een paard een tijdje nodig heeft om aan een nieuwe eigenaar te wennen en gingen er van uit dat ook dit meespeelde.

Vele paardeneigenaren wezen ons op hoe steil Jolly op haar hoeven stond en vonden het raar dat ze zo nog fatsoenlijk kon lopen. De dierenarts vond haar te smal beslagen en adviseerde ons de hoefsmid te vragen om haar breder te gaan zetten. Toen wij dit aan de hoefsmid doorgaven begon deze meteen te sputteren dat hij daar meer van wist en dat hij het beste deed in Jolly’s belang, hij werd zelfs een beetje agressief door onze bemoeienis. We lieten dit dan ook maar gelden.

Toen we weer wilden gaan rijden was het gelijk weer raak; Jolly zakt weer door haar benen en blijft nu stil staan van de pijn. Zeer geschrokken werd meteen duidelijk dat er meer aan de hand was en dat er ingegrepen moest worden. Ikzelf was er vanaf dat moment van overtuigd dat er naar de medische kant gekeken moest worden. Het viel namelijk ook op dat ze op de poetsplaats steeds met haar benen bewoog als ze stil stond en ook gleed ze altijd uit op de hoefijzers. Ze kon zich niet in balans houden.

Van een medewerkster van de stal kregen we het telefoonnummer van fysiotherapeute Alice Breuers. Onder het motto “wie weet wat zij ontdekt” hebben we een afspraak met haar gemaakt.

Dit was het begin van een langdurig onzeker proces met heel veel onterechte ktitiek.

Onbekend maakt onbemind was de uitstraling van de mensen om ons heen.

Toen Alice de eerste keer kwam schrok ze van wat ze te zien kreeg, ze beaamde alle vermoedens van de verkeerde bekapping van de hoefsmid. De veel te steile bekapping, het speciale beslag (ijzers van achteren gesloten met een steunbalkje en een rubberen zooltje) in combinatie met verkeerd berijden, zorgden ervoor dat haar hele lichaam vast is gaan zitten. Dit door verkeerde gespannen houdingen om andere delen te ontlasten.

Na een behandeling adviseerde Alice ons om contact op te nemen met Willem de Leeuw (biomentor) en hem hier eens na te laten kijken.

Willem kwam en was meteen duidelijk; de ijzers moesten eronder uit en alle hoeven moesten van achteren zakken om weer een normale beenstand te verkrijgen. Jolly liep als een ballarina op de punten van haar tenen. Hierdoor moest ze haar spieren verkeerd spannen om te kunnen lopen. Dames; trek uw hoogste hakken aan en ga 15 kilometer wandelen met een rugzak om van 20 KG en voel eens hoe u gaat lopen. ZO LIEP Jolly dus.

Met knikkende knieën lieten we de ijzers verwijderen en voor de eerste keer bekappen. Veel mensen van de stal stonden er bij te kijken maar niemand durfde een woord te zeggen. Toen Willem weg was begonnen de misselijke treiterijen pas, vooral de staleigenaar en de hoefsmid die Jolly altijd beslagen heeft, lieten ons op een misselijke manier merken dat we niet wisten waar we mee bezig waren. Een normaal gesprek zijn de heren echter nooit aangegaan. Geloof me, het was voor ons ook heel erg moeilijk om deze stappen te zetten maar ons houden van Jolly houdt meer in dan leuk door de manege paraderen en daarom wordt er dus alles gedaan wat nodig is om haar te helpen. Gelukkig waren er een paar mensen die ons wel steunden en dat maakte weer wat goed.

Nadat de ijzers verdwenen waren en ze de eerste keer bekapt was, wisten we niet wat we zagen. Jolly stond stil en had weer een de uitstraling van een paard. De zware ellende stond niet meer in haar ogen en ze duwde haar hoofd tegen ons aan alsof ze ons bedankte voor de opluchting. Vanaf dat moment wisten we dat we de goede weg ingeslagen waren.

We hebben het eerste half jaar alleen maar gewandeld, gelongeerd en grondwerk aan de hand gedaan (VOORAL NIET GEREDEN). Daarna kon er heel langzaam met rijden begonnen worden. Eerst 10 minuten, dan een kwartier enz. Eerst natuurlijk stappen, daarna draven, alles heel rustig opbouwend. Ze had nog last van allerhande spieren en daarom moest er gekeken worden naar wat zij wel en niet kon.

Wat ook heel belangrijk was, was dat ze weidegang kreeg, en die kreeg ze niet. Dit is heel belangrijk voor de natuurlijke slijtage en groei van de hoeven. Doordat ze die niet kreeg en vanwege de steeds aanhoude tegenwerking van de staleigenaar zijn we op zoek gegaan naar een andere stal. Ergens houdt het geduld op en ben je alle commentaar zat. Wij vonden een stal waar ze alles kreeg wat ze nodig had. Binnenbak, buitenbak, gelegenheid voor buitenritten en vooral WEIDEGANG, iedere dag. Haar hoefjes zijn nu knalhard en helemaal in orde, ze moeten nog iets zakken voor een betere stand maar dat is niet veel meer.

Jolly werd steeds beter in haar bewegingen. Vooral toen we een nieuwe trainster vonden die begrip had voor de situatie en ook zag dat het paard op een heel rustige manier opgetraind moest worden. Ook nu zijn we nog met een revalidatieproces bezig waarvan het einde nadert. De trainingsopbouw is dusdanig, dat ze in enkele maanden tijd omhoog is geschoten in soepelheid. Nog even en we kunnen op Western Pleasure wedstrijden met haar, zo goed gaat alles nu. Bij deze discipline voelt ze zich gelukkig, dan moet je dus niets anders meer willen.

Dit proces heeft nu bijna 1½ jaar geduurt, met vallen en opstaan en vooral veel geduld. Voor ons stond vanaf het begin vast, dat we de goede weg ingeslagen waren en we zijn ondanks alle commentaar die weg blijven volgen. Het is voor onze Jolly de enige oplossing geweest en we zijn ervan overtuigd dat veel meer paarden geholpen zouden zijn, als er wat meer naar de medische kant gekeken werd dan nu. Als een paard protesteert (wat hij voorheen niet deed) tegen een handeling, dan is het niet verkeerd om eens nader te bekijken wat er is. Een nieuwe oefening kan zorgen voor spierpijn. Dan moet je niet doorduwen maar begrip hebben en rustig aan doen. Als er iets anders is, laat dan ook eens een fysiotherapeut of een natuurlijk bekapper komen. De uitkomst kan verassend en doeltreffend zijn.

Helaas zijn de meeste mensen alleen maar geinteresseerd in prestaties en prijzen, het paard doet het maar en als hij niet wil moet hij maar weg. Zolang dat niet verandert……………

De behandelingen van Alice en Willem hebben Jolly weer helemaal in orde gekregen.

Wij hopen dat er nog veel gelukkige dieren Jolly zullen volgen.

Baasjes van Jolly, juli 2007